آیین پژوهی و فرهنگ

رسولان را صفتی هست كه بسياري دانايان و معلمان و مؤمنان و داعيه‌داران علم و اصحاب دين و ارباب دنيا از آن بي‌بهره‌اند. آن صفت «به‌ياد آورنده» است

انگار در قلب و روان هرکسی، یا به تعبیر قدما در سینه‌ی هرکسی رازی نهفته است که نه خود می‌تواند آن را بگشاید و نه دیگران. اما همین راز است که آدمی را به تکاپو وا داشته برای زیستنی والاتر و انسانی‌تر،

در نیمه شب و در خلوت نزد خداوند از سیه روزی خود گلایه می‌کند و بر خود می‌پیچد و می‌نالد که نامش و جایگاهش در برابر موسی، به تباهی می‌رود. گرفتار توهمی است که می‌پندارد چنانچه نام و جایگاه مقدس‌گونه‌ی خود را از دست بدهد، گنچِ هستی را باخته، و به تعبیر مولوی آنچه را او  به توهم گنج خویش می‌پندارد، همان  سبب گم شدن گنج واقعی او می‌شود

ابهام، ایهام، راز

این سه واژه ظاهرا حوزه‌های معنایی مشترکی دارند، اما بسیار با هم متفاوت هستند، «ابهام» با زندگی جانوری پیوند می‌یابد، ایهام با هنر و ادبیات و افق‌های تازه در اندیشه، و «راز» چیزی است که اندیشه‌ی انسان را به فراسوی معناهای هستی فرا می‌خواند. به گمانم اشاره به حدود معنایی هرکدام از این سه واژه، لازم و ضروری می‌نماید.