كاربرد ضمیرهای دوم شخصِ مفرد "تو" برای "رب" خداوندِ حاضر در ذهن، و ضمیرسوم شخصِ "او" (هو) برای "الله" تا حدود زیادی می‌تواند نشانگرِ همین حضور و غیابِ معناهای نام خداوند باشد. منظورم حضور و غیابی است كه در ذهن ما برای معناها اتفاق می‌افتد. معمولا معنای "رب" (خداوند) در ذهن ما حضور پیدا می‌كند اما معنای "الله"(خدا) همواره غایب است. احتمالاَ به همین سبب در متن قرآن كمتر دیده می‌شود كه كسی توانسته باشد "الله" را با ضمیرِ "تو" خوانده باشد؛ در این متن همیشه از "الله" با ضمیر غایب یاد شده است و به‌جز یك مورد كه در باره‌­ی داستان موسی است در همه‌­ی موارد دیگر واسطه‌ای میان "الله" و رسولان دیده می‌شود و همیشه این واسطه است كه به‌نقل از "او"(از الله) سخن می‌گوید

PDF    

حضور و غیبت در نام‌های خداوند